Γιατί το μυστήριο να μας τρομάζει αντί νας μας ανακουφίζει ή να μας προσφέρει ευδαιμονία;

Ίσως γιατί το μυστήριο απαιτεί μια άλλη σχέση με τη σκέψη μας. 

Ή αλλιώς:

καθόλου σκέψη.

Αλλά...πως;

~.~

Why should the unknown mystery fear us instead of comforting us or giving us blessedness?

Maybe because the unknown mystery demands  another approach to our thinking.
Or better to say :

not thinking at all.

But...how?